14.8.17

Margit Silberstein: Συνάντησα ένα φάντασμα στο Almedalen

Φασιστες του Νordfront, Αlmedalen , Iουλιος 2017 (φωτο απο DN)

Το γεγονός ότι οι Ναζί ήταν ενεργοί στην εβδομάδα εκδηλωσεων του Almedalen, στο Visby, (Gotland, Σουηδια), θεωρήθηκε από μερικούς ως ασημαντο. Σε μένα ξύπνησαν ομως βαθιά συναισθηματα. Πότε θα ακουστει η φωνη μας και η οργή μας αν όχι τωρα εναντίον του αντισημιτισμού και του ρατσισμού;

Δεν μπορώ να ξεχασω αυτες τις καλοκαιρινές ημέρες στο Visby. Όταν το ναζιστικο ‘Βόρειο Κίνημα Αντίστασης’ πηρε μερος στις εκδηλωσεις της Εβδομάδας στο Almedalen . Όταν ο (δημοσιογραφος) Johan Hakelius έγραψε ένα αρθρο στην Expressen διακωμωδωντας εκείνους που ήταν αναστατωμένοι από το γεγονός ότι ''οι βίαιοι, απειλητικοί Ναζί θα συμμετειχαν επισης στις εκδηλωσεις''. Ο Hakelius δεν διαπίστωσε κανέναν ναζί, έγραψε οτι δεν καταλαβε κατι τετοιο. Εγω καταλαβα. Είδα τους ντυμενους με μαυρα, ανδρες, σαν φαντάσματα, η σκιά των οποίων παει πολυ μακρια, στο παρελθον της ζωής μου.

Κάθε πρωί στη διάρκεια της ζωής του στη Σουηδία, ο πατερας μου πήγαινε στο γραμματοκιβώτιο με την ελπίδα να βρει ενα γραμμα από την αγαπημένη του αδελφή. Ήταν τόσο μάταιο και τόσο αποκαρδιωτικο. Ξέραμε ότι η αδελφή του, η Irma δεν ζούσε, ότι απελάθηκε σε καποιο από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί και ότι πιθανότατα θανατωθηκε σε ενα θαλαμο αερίων. Φυσικά το ήξερε και ο πατερας μου, αλλά ήταν ένας ονειροπόλος που δεν ήθελε να σβήσει εντελώς την ελπιδα. Ίσως και να ηταν ένας τρόπος να την θυμομαστε. Μετα ηταν και η μαμά που μιλουσε για τις απεγνωσμένες προσπαθειες του μπαμπά, ο ίδιος ο μπαμπάς δεν μπορούσε ποτέ να μιλήσει σ εμας, τα παιδιά του, για το Ολοκαύτωμα, το σκοτάδι, το δύσκολο αυτο σημειο στην οικογένειά μας.

Ξυπνουσα με τη κραυγή της μητέρας τη νύχτα, ονειρευόταν συχνά εφιάλτες. Το Άουσβιτς την ακολουθουσε. Συχνά, σκεφτομουν ότι εγώ και ο αδελφός μου ήμουν ο θρίαμβος της πάνω στον Χίτλερ. Το υποσιτισμένο σώμα της μητέρας είχε βιώσει το δωρο της ζωής. Της ειχε δωσει, παρά τον άσχημο πόνο που γνώρισε, τη δύναμη να προχωρήσει. Αλλά τελικά το Άουσβιτς την ακολουθουσε. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών της, όταν η ιδια αποτραβηχθηκε στον εαυτό της, εμοιαζε σαν ήταν μερικές φορές πίσω στο Άουσβιτς. Ήταν τρομερό να το βιωνει κανεις.

Η μητερα και ο πατερας δεν υπάρχουν πια. Αλλά δεν τελειώνει εκει η ιστορια. Το Ολοκαύτωμα βρίσκεται μεσα στην κυκλοφορία του αίματός μου, είναι μέρος μου, ένας βαρύς σύντροφος, που επηρέασε ολόκληρη τη ζωή μου. Όταν ήμουν νέα, ζηλευα τους συνομηλίκους μου. Είχαν γιαγιάδες και παπουδες, θείες και συγγενεις. Είχαν μια οικογένεια. Εγω δεν ειχα. Η οικογένειά μου δολοφονήθηκε. Υπεφερα στο σχολείο καθε Δευτέρα, όταν τα άλλα παιδιά μου ελεγαν για το σαββατοκύριακο τους, όταν επισκέπτονταν συχνά τους παππούδες, οι οποίοι στον τεράστιο φανταστικό μου κόσμο ήταν μόνο καλοι και ευγενικοί.

Ο Johan Hakelius γράφει εύκολα, νόμιμα και με δυναμισμο για τους πολιτικά ορθούς, οσους τρομοκρατηθηκαν με τη σκεψη ότι οι Ναζί ήταν εκεί. Αυτους που ακούν τη ναζιστικη μποτα με το παραμικρο. Ο ίδιος δεν βρήκε εκει ούτε έναν ναζί. Και κανείς, συμφωνα μ αυτον, δε φάνηκε να δυσανασχετει στο Almedalen. Οπως θα περιμενε κανεις εγραψε μετα: "Ποτέ ξαναβρεθηκα σε κατι εξ ισου συναρπαστικό".

Ήμουν συγκλονισμένη. Και ναι, άκουσα το βηματισμο της μποτας, εκείνον που εκανε τη μητερα μου να υποφερει τη νύχτα. Σε αντίθεση με τον Hakelius, δεν ήθελα να ειμαι μερος κανενος συναρπαστικου γεγονοτος στο Αlmedalen.

Δεν ήταν καθόλου συναρπαστικό να αισθάνεται κανείς ενα φόβο πριν να παει εκει. Φοβόμουν ότι εγώ, εχοντας ηδη εμφανιστει στην τηλεόραση, θα αναγνωριζομουν από εκείνους που δεν θεωρούν ότι αξίζω να αναπνέω τον ιδιο αέρα μ αυτους. Όσους αρνούνται ότι είναι αλήθεια ότι έχω στερηθεί την ιστορία μου και τις ριζες μου, εκείνους που αρνούνται τους θαλαμους αέριων και τα κρεματόρια. Όσους αρνούνται το Άουσβιτς, την κατάρα της ζωής μου. Τους φοβόμουν και φοβόμουν τα συναισθήματά μου.

Τότε τους είδα. Στεκοντουσαν εκεί και κουνουσαν τις πράσινες σημαίες τους, όταν η Anna Kinberg Batra εβγαλε την ομιλία της. Με εκπλήσσει το τι συνέβη σε μένα. Εβραζα και η καρδιά μου πηγαινε να σπασει. Και ήμουν ευγνώμων που ούτε η μητερα μου ούτε ο πατερας μου δεν βίωσαν τη σκηνή που είδα. Ούτε αυτοι θα θεωρουσαν ότι ήταν συναρπαστικό.
Οι ντυμένοι στα μαυρα άνδρες στέκονταν εκεί, σαν φοβερη αντίθεση με το όμορφο καταπράσινο σουηδικό καλοκαίρι. Δεν ήταν τόσοι πολλοι, αλλά η σκιά τους βρισκόταν σε όλο το πάρκο του Almedal. Σκέφτηκα τι ελεγε η μητερα μου για το Άουσβιτς, οτι ηταν περίεργο και κάπως αφόρητο για εκεινη το οτι τα πουλιά μπορούσαν να τραγουδήσουν και σ εκεινη τη κόλαση. Το γρασίδι ήταν πράσινο στο Άουσβιτς, συνεβαινε αυτο επειδη οι πεινασμένοι κρατούμενοι το έτρωγαν.

Αργότερα το απόγευμα πήγα στο εμπορικό κέντρο, λίγο έξω από τα τείχη του Visby. Εκεί στέκονταν αυτοι που δεν μπορούσε να βρει ο Hakelius, και διένειμαν την εφημερίδα του Nordfront. Φανταστείτε οτι ηθελαν να δωσουν την αντισημιτική τους προπαγάνδα σε μια Εβραία. Το είπα στον άνθρωπο που πηγε να μου δωσει την εφημερίδα. Εμεινε να με κοιταει. Ίσως να ήταν η πρώτη φορά που εβλεπε μια ζωντανή εβραια μπροστα στα μάτια του. Εγω το καταλαβα. Ο Hakelius, ομως οχι.

Αναρωτιέμαι αν αισθάνεται άνετα ο Johan Hakelius να σταθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον Hédi Fried, ή κάποιον άλλον που επέζησε από το Ολοκαύτωμα και που θα διαβαζε το αρθρο του. Το χιουμοριστικο κείμενο ενός αποτυχημένου κυνηγιου για "ναζιστες", ή φαντασματα, όπως ο Hakelius το παρουσιαζει.

Η συγγραφέας Elie Wiesel, που προσφατα επεβιωσε, γεννήθηκε όπως και η μητέρα μου στο Sighet της Ρουμανίας, είπε ότι το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλα η αδιαφορία. Αναρωτιέμαι αν αυτή τη φορά θα προτιμουσα την αδιαφορία απο τη γελοιοποίηση. Στην πραγματικότητα, θα ήθελα να έχω πολλή οργή, πολιτικά σωστή, ή όχι, αντί να μειώνομαι. Πότε θα ακουστει η φωνη μας και η οργή μας, αν όχι τωρα εναντίον του αντισημιτισμού και του ρατσισμού;

Δίπλα μου στο πάρκο, όταν μίλησε η Anna Kinberg Batra, ένας συνάδελφος μου στάθηκε ακούγοντας. Όταν είδε τους ντυμενους στα μαυρα άντρες, έγινε έξαλλος. Ευχαριστώ. Δεν νομίζω οτι καταλαβαινετε πόσο ωραία αισθάνθηκα.

Η Margit Silberstein είναι δημοσιογράφος και ανεξάρτητη αρθρογράφος στην εφημεριδα Dagens Nyheter. Ήταν προηγουμένως σχολιαστρια εσωτερικής πολιτικής στο κρατικο τηλεοπτικο καναλι SVT.


9.8.17

Βασίλης Ασβεστόπουλος: Google δεν έχουν; Σινεμά δε βλέπουν;

(Aντιγραφη απο το Κατιουσα)




Τρίτη απόγευμα 8 Αυγούστου. Άλλη μια μέρα καύσωνα, άλλη μια μέρα με τα συντηρητικά ΜΜΕ να αναλώνονται στο ποιος πήγε ή όχι φαντάρος, ποιος θα σηκώνει τη σημαία στο δημοτικό, τι γίνεται στην Βενεζουέλα – και όχι τι συμβαίνει στη γειτονική Τουρκία, της οποίας ο Πρόεδρος δένεται με τα δεσμά της κουμπαριάς με τον επίτιμο πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ναι, αυτά τα ξεχνάει η Δεξιά, όπως και ξεχνάει ότι η ουσία είναι να έχουν τα σχολεία βιβλία, αίθουσες, καθηγητές και δασκάλους. Ξεχνάει ότι ο Ερντογάν ήταν χρόνια εταίρος της στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό κόμμα. Δεν βλέπει την καταπίεση και την φασιστοποίηση στη γείτονα χώρα – αλλά ξέρει τα πάντα για τη Βενεζουέλα, ακόμη και αν οι αποδείξεις της έρχονται από το Πουέρτο Ρίκο.  

Μια κανονική, ανούσια πολιτικά και σχετικά ανέμελη μέρα λοιπόν. Όλη μέρα; Όχι όλη. Σε μία στιγμή το απόγευμα η κυβέρνηση της ΠΦΑ αποφάσισε να ταράξει λίγο τα νερά. Δεν πήγε να εγκαινιάσει μουσείο αγωνιστών, ιδεών που η ίδια έχει προδώσει πολλάκις. Δεν λιάστηκαν στη λάμψη των νεκρών κομμουνιστών της Καισαριανής. Δεν έλυσαν το πρόβλημα των δασκάλων και καθηγητών στα σχολεία. Πολλά είναι αυτά που και αυτή τη μέρα δεν έκαναν, αλλά πιο βαρύ ζυγίζει κάτι που έκαναν.

Ξέχασαν ότι κατά την διάρκεια του εμφύλιου, πρώτα στο Γράμμο από το 1948, έπεσαν βόμβες ναπάλμ πάνω στους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού. Λησμόνησαν επίσης ότι το ίδιο «υλικό» έπεσε πάνω σε Γερμανούς, 6 Μαρτίου του 1944 στο Βερολίνο, σε Γάλλους στο Ρουαγιάν το 1944 και σε Ιάπωνες πρώτα στο Κόμπε και μετά σε άλλες πόλεις το 1945. Εκτεταμένη χρήση Ναπάλμ έγινε και στον πόλεμο της Κορέας. Βέβαια, τότε το έριξαν οι Αμερικανοί, διαχρονικοί φίλοι της Δεξιάς που θέλει να τα ξεχάσει όλα αυτά. Εξυπακούεται ότι δύσκολα θα βρεθεί οπαδός της «αριστείας», όπως την ορίζουν οι νεοφιλελεύθεροι και οι δεξιότεροι φίλοι τους, να παραδεχτεί τη ρίψη ναπάλμ που έγινε από Έλληνες σε Έλληνες. Πόσο όμως τρομάζει, να δείχνει άγνοια όλων αυτών η τωρινή κυβέρνηση της Ελλάδας που θέλει να προσδιοριστεί ως αριστερή;

Και πώς αλλιώς να ερμηνεύσουμε την επίσημη ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών για τους πρώτους βομβαρδισμούς με ναπάλμ και λοιπά χημικά όπλα που έγιναν από την Τουρκία σε άμαχο Ελληνοκυπριακό πληθυσμό τον Αύγουστο του 1954; Ακολούθησε και δεύτερη το 1974. Πάντα με όπλα – ποιού άλλου – των Αμερικάνων!

Το Υπουργείο Εξωτερικών γράφει «Με θλίψη καταγράφουμε τους εορτασμούς της Τουρκοκυπριακής ηγεσίας και μάλιστα του ίδιου του κ. Ακιντζί, για τα 53 χρόνια από την χρήση χημικών όπλων και τη ρίψη βομβών ναπάλμ από την πολεμική αεροπορία της Τουρκίας στη χερσόνησο της Τηλλυρίας. Επρόκειτο για την πρώτη χρήση των απαγορευμένων χημικών όπλων στην ιστορία του πλανήτη μας.»


Με μια απλή αναζήτηση στον παγκόσμιο ιστό, κοινώς με τη χρήση του Google, θα μπορούσαν να είχαν βρει πόσες φορές πριν έγινε χρήση από ανάλογα όπλα, είτε τύπου ναπάλμ είτε χημικών– όχι μόνο αμερικάνικα αλλά και γερμανικά, βρετανικά ή γαλλικά.

Θα μπορούσαν να είχαν διαβάσει ότι η χρήση τέτοιων όπλων απαγορεύεται σύμφωνα με τις περισσότερες ερμηνείες και την επικρατούσα νομική άποψη ήδη με τις συμφωνίες της Χάγης του 1899 και 1907, αλλά το αργότερο με το Πρωτόκολλο της Γενεύης που υπογράφτηκε στις 17 Ιουνίου του 1925 και ισχύει από τις 8 Φεβρουαρίου του 1928. Το ναπάλμ, ένα άλας αργιλίου ή σαπούνι ενός μείγματος ναφθενικών και αλειφατικών καρβοξυλικών οξέων, φέρνει σε πήξη βενζίνη και ενίοτε εμπλουτίζεται με φώσφορο για ακόμα χειρότερα αποτελέσματα.

Είναι μια εφεύρεση που καταλογίζεται στον «άριστο» επιστήμονα του Χάρβαρντ και της Οξφόρδης Louis Frederick Fieser. Περιγράφει την εφεύρεση του και τους λόγους για τους οποίους δεν απαίτησε ποτέ χρήματα για αυτήν στο βιβλίο: The Scientific Method, A Personal Account of Usual Projects in War and in Peace. Δεν το έκανε αυτό για λόγους φιλανθρωπικούς αλλά μόνο για την χρήση της δηλητηριώδους βόμβας φωτιάς από την κυβέρνησή του.

Αν και αυτό είναι πολύς κόπος, τότε αναρωτιέμαι πόσοι από τους βρισκόμενους στις επάλξεις του ΣΥΡΙΖΑ μπήκαν στον πειρασμό να δουν την ταινία «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη ή έστω ένα από τα ντοκιμαντέρ της δικής τους ΕΡΤ; Ή μήπως η απώλεια ιστορικής μνήμης είναι εσκεμμένη πράξη; Κάτι δηλαδή σαν την ολοκλήρωση της υιοθέτησης της συντηρητικής νεοφιλελεύθερης ατζέντας.

Δεν θέλω να το πιστέψω αλλά ανησυχώ γνωρίζοντας ότι η Τουρκία δεν χάνει τέτοιες ευκαιρίες. Να απαντήσει δηλαδή με λακωνικό στιλ «μα εσείς τα ίδια ρίξατε στον εαυτό σας». Τότε τι λέμε;

Και αν ο γνωστός σχολιαστής των πάντων Άδωνις ανακαλύψει τη γκάφα και βγει τσιρίζοντας ότι η κυβερνώσα αριστερά ξέχασε το Γράμμο;

10.4.17

ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ: Η τρομοκρατία δεν έχει θρησκεία!


Αυτο γραφει το συνθημα στο πλακατ της φωτο, οπου δυο αγνωστες γυναικες αγκαλιαζονται στο κεντρο της Στοκχολμης.

Η φωτο ειναι απο τη χθεσινη συγκεντρωση αλληλεγγυης για τα θυματα της τρομοκρατικης επίθεσης, που εγινε τη περασμενη Παρασκευη, 7 Απριλη 2017, σ' εναν απο τους πιο κεντρικους δρομους της Στοκχόλμης, (Drottninggatan). Hταν μια ανοιξιατικη μερα, με ηλιο, εδω στον Βορρα, οταν ο κοσμος περπατουσε ανεμελα στο κεντρο, στις 14.53.


Αυτη η επιθεση που στοίχισε την ζωή σε 4 ανθρώπους και προκάλεσε τον τραυματισμό άλλων 15, αλλαξε σιγουρα και εδω τη ζωη μας, ειδικα τη ζωη οσων ειτε εχασαν πολυ δικους τους ανθρωπους, ειτε οσων ευχονται (οσο τιποτα αλλο) να ζησουν oι ακομα βαρια τραυματισμενοι, ειτε οσων βρεθηκαν στο σημειο και καταφεραν απο..τυχη να γλυτωσουν, κουβαλωντας παντως μνημες και εικονες που λογικα δεν θα επρεπε να υπαρχουν πια, στον 21ο αιωνα, αφου όλα δείχνουν, (άλλη μια φορά), ότι δεν εχουμε προοδευσει ως κοινωνιες και ως ατομα.




Στον..αγυριστο λοιπον ‘ο πολιτισμος μας’ οταν

·       Ακομα ζουμε με μισος για πραγματα που δεν μας επέτρεψαν οι κυβερνησεις των περισσοτερων  χωρων να καταλαβουμε από μικροί και μ αυτα εννοω εκεινη τη Παιδεια που οδηγει σε μια κριτικη, λογικη και ξεκαθαρη σκεψη, μακρια απο ...θρησκοληψιες και ..εθνικοπατριωτικους φανατισμους ωστε να εχει καταλαβει κανεις ως πολιτης τι σημαινει καπιταλιστικο συστημα, εθνικισμος και φασισμος και πως ολα αυτα επηρεαζουν το μελλον των περισσοτερων κοινωνιων που ειτε ανατραφηκαμε, ειτε μετακομισαμε, ειτε  διαμορφωθηκαμε ως πολιτες σ ενα μεγαλο βαθμο.

·        Ακομα υπαρχουν (και συνεχιζουν να υπαρχουν) σε καθε χωρα εκεινες οι φυλλαδες και τα καναλια που δρουν κυριως σε χωρες που δεν υπαρχει αντικειμενικη ενημερωση και κριτικη σκεψη, ουτε συχνα ελεγχος για το τι επιτρεπεται να δημοσιοποιειται, διεστρεβλωνοντας ετσι τη πραγματικοτητα και συνεχιζοντας το αθλιο ‘μαντρα’ τους περι..‘καλων χριστιανων και κακων μουσουλμανων’.
Εχω ηδη διαβασει αρκετες..ψευτικες ειδησεις τις μερες αυτες και μετα τη τρομοκρατικη επιθεση στη Στοκχολμη, ετσι ξερω καλα τι να αποφευγω.
Βεβαια αναλογες διαστρεβλωσεις πραγματικοτητας συμβαινουν και σε αλλες χωρες, οπως διαπιστωνει κανεις, ετσι ειναι αναγκαιο πραγματικα να αποκαλυπτονται (οπως εκανε η εφημεριδα Dagens Nyheter).
Προσοχη λοιπον στα διαφορα ‘μηντια’ και τις ‘ειδησεις’ τους οπουδηποτε κι αν δρουν, επειδη συχνα παιζουν το βρωμικο παιχνιδι του συστηματος που μας χωριζει σε ‘καλους’ και ‘κακους’, οπως και οποτε του συμφερει.


·    Ακομα και σημερα το καπιταλιστικο συστημα, ειτε λογω πολεμων, ειτε λογω οικονομικων κρισεων που προκαλει διωχνει χιλιαδες εργαζομενους κυριως νεους απο τις χωρες τους οι οποιοι αναζητουν τυχες σε αλλες χωρες με τις όποιες συνθηκες δουλειάς, (..ειτε και δουλείας) αντιμετωπιζουν.

Αν δεν λυθουν πολυπλοκα προβληματα παντου οπως η ανεργια, η ανισοτητα, η διαφθορα και το κυνηγι του κερδους, ειναι ματαιο να ελπιζουμε σε κοντόφθαλμες λυσεις για το προβλημα της τρομοκρατιας, που οποιος δεν βλεπει οτι ειναι πολυσυνθετο και δεν αφορα μονο μερικες ...''φανατισμένες θρησκείες''  και μερικες ..''φτωχες χωρες'', αυταπατάται και παλι (και θα αυταπατάται συνεχως)...

Y.Γ  Και κατι που ξεχασα να γραψω: Aντε και στο διαλο οσοι στειλατε και στελνετε στα μnντια φωτος ...πεθαμενων και τραυματισμένων θυματων από τρομοκρατικες επιθεσεις οπουδήποτε αυτές συμβαινουν! Ειστε ..υπάνθρωποι, δεν υπαρχουν λογια για το ποσο χαμηλα εχετε πεσει..