17.9.16

Who Scared You? ---The Doors























Who scared you? Why were you born, my babe?
In two-time's arms with all of your charms, my love
Why were you born, just to play with me
To freak out or to be beautiful, my dear?


Load your head, blow it up, feeling good, baby
Load your head, blow it up, feeling good, baby, ah

Well, my room is so cold, you know you don't have to go, my babe
And if you warm it up right, I'm gonna love you tonight, my love
Well, I'm glad that we came, I hope you're feeling the same
Who scared you and why were you born?

Please stay
I see your rider coming down the road
Got a burden, carrying a heavy load
One sack of silver and one bag of gold

4.8.16

"Η Ελλάδα θυσιάστηκε για να σώσει το ευρώ" άρθρο της DN



To Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, έσπασε τους κανόνες, άφησαν τον εαυτό τους να καθοδηγούνται από την ΕΕ και θυσίασαν την Ελλάδα για την προστασία του ευρώ. Αυτά δείχνει μια έκθεση του ΙΕΟ, γραφείου ανεξάρτητης αξιολόγησης του ΔΝΤ.
Η έκθεση, η οποία δημοσιεύθηκε την Τρίτη, εξέτασε πώς το ΔΝΤ χειρίστηκε την κρίση στην ευρωζώνη. Η κρίση ξεκίνησε τον Μάιο του 2010 με σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας, αλλά και αργότερα εξαπλώθηκε στην Ιρλανδία, τη Πορτογαλία και τη Κύπρο.

Η αναθεώρηση έχει γίνει από τον IEO, ένα αυτόνομο όργανο που δημιουργήθηκε για την αξιολόγηση του ΔΝΤ. Οι συγγραφείς της έκθεσης πιστεύουν ότι η διαχείριση του ταμείου ήταν και ανεπαρκώς ενημερωμένη και ότι άσκησαν επίσης πολύ μικρή εποπτεία της τεράστιας βοήθειας προς την Ελλάδα, για την οποία η λεγόμενη «τρόικα», (περιλαμβάνονται επίσης η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), έλαβε την απόφαση.

Σύμφωνα με την έκθεση, το ΔΝΤ είχε μια μεροληπτική στάση απέναντι στη ζώνη του ευρώ, έκανε λανθασμένους υπολογισμούς και λαμβάνοντας σημαντικές αποφάσεις σε ad hoc (για τον σκοπό αυτό) ομάδες χωρίς τεκμηρίωση. Η έκθεση δεν είναι άμεσα κριτική της επικεφαλής του ΔΝΤ, Christine Lagarde, η οποία επίσης θα δικαστεί ως ύποπτη για υποθέσεις κατά τη διάρκεια της θητείας της ως υπ. Οικονομικών της Γαλλίας, αλλά δείχνει σημαντικές οργανωτικές ελλείψεις στο πλαίσιο του ΔΝΤ.

Μεγάλο μέρος της κριτικής του ΔΝΤ έχει γίνει γνωστό μεταξύ των οικονομολόγων, αλλά η έκθεση έπληξε σαν βόμβα στην Ελλάδα. Ο Γιάνης Βαρουφάκης, Έλληνας υπουργός Οικονομικών, μέχρι το 2015, απαιτεί τώρα μαζί με πολλούς άλλους κριτικούς να υποχρεωθουν σε παραιτηση πολλα υψηλοβαθμα στελεχη του ΔΝΤ ο Έλληνικος λαος να λάβει μια δημόσια συγγνώμη.

Οι συντάκτες της έκθεσης, ωστόσο, έχουν κάποια κατανόηση των έκτακτων μέτρων του ΔΝΤ, αν μη τι άλλο επειδή ο κίνδυνος της οικονομικής κατάρρευσης το 2010 ήταν μεγάλος.
Ο οικονομολόγος Lars Calmfors λέει ότι όχι μόνο το ΔΝΤ απέτυχε να αναλύσει σωστά τις μακροοικονομικές και οικονομικές ανισορροπίες που είχαν συσσωρευτεί χρόνια πριν από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και την κρίση του ευρώ το 2010.
- Οι οικονομολόγοι έχουν επίσης συλλογική ευθύνη στο ότι δεν ανακάλυψαν πως που δημιουργήθηκαν αυτοί οι κίνδυνοι. Τα λάθη έγιναν λόγω του «Groupthink" (ένας ψυχολογικός όρος που περιγράφει μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από την απουσία κριτικής σκέψης) και ότι οι οικονομικές κρίσεις ήταν ασυνήθιστες στις οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες, λέει ο Lars Calmfors.

-Αντιμέτωποι με την απειλή μιας μεγάλης κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος στη ζώνη του ευρώ, ήταν δύσκολο να γίνει μια απαλοιφή του χρέους για την Ελλάδα, γι αυτό επέλεξαν να δώσουν δάνειο στήριξης, λέει ο Lars Calmfors, ο οποίος ήταν κάποτε πρόεδρος της Σουηδικής επιτροπής διερεύνησης της ΟΝΕ.

- Η πιο σοβαρή κριτική της έκθεσης είναι ότι το ΔΝΤ υποτίμησε κατάφωρα τις  επιπτώσεις της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας στις χώρες κρίσης της ευρωζώνης, λέει ο Lars Calmfors.

Ο Jonas Βλάχος, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, αναφέρει ότι η Ελλάδα υποχρεώθηκε να ανεχθεί μια μη αναγκαία μεγάλη επιβάρυνση για την ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική σταθερότητα, η οποία επίσης μπορεί να ήταν και αντιπαραγωγική για τους δανειστές.

- Το ΔΝΤ μπήκε στη διαδικασία, χωρίς να μειώσει τα χρέη σε ένα βιώσιμο επίπεδο, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τους κανόνες και τις πρακτικές του ΔΝΤ, λέει ο Jonas Βλάχος.

Στην έκθεση έχει γραφεί το πρώτο πακέτο βοήθειας, όπου η Ελλάδα χρειάστηκε να δανειστεί 1038 δισεκατομμύρια ευρώ, ήταν μια απόφαση που πάρθηκε βιαστικά από τη διακυβέρνηση του ΔΝΤ. Το  ΔΝΤ έκανε λάθος στους υπολογισμούς τους, στο πως θα επέβαλε συνθήκες λιτότητας, επειδή η Ελλάδα, είχε μια κανονική οικονομία.

- Το πακέτο λιτότητας έκανε το ΑΕΠ να πέσει απότομα. Η ανεργία αυξήθηκε και τα φορολογικά έσοδα, τα οποία μεταξύ άλλων θα πλήρωναν τα δάνεια, μειώθηκαν πολύ περισσότερο από ό, τι έχει υπολογίσει το ΔΝΤ.

- Υπήρχε μια εσωτερική κριτική στο ΔΝΤ ότι οι προβλέψεις του ΔΝΤ είχαν μια υπεροπτική στάση.. Το ερώτημα είναι πόσο συνειδητές ήταν. Το ΔΝΤ υποβλήθηκε σε έντονη πίεση από την ΕΕ, αλλά ήταν το ΔΝΤ που πήρε τις αποφάσεις, λέει ο Jonas Βλάχος.


ΙΝFO
Η Ευρώ κρίση προέκυψε στις αρχές του 2010, ως αποτέλεσμα της άνθησης του δημόσιου χρέους και του κινδύνου προβλημάτων πληρωμής σε ορισμένα από τα κράτη μέλη της ΕΕ, ειδικά για την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία και αργότερα εξαπλώθηκε και στην Ιρλανδία, τη Κύπρο και την Ιταλία.
Αυτό προκάλεσε μια κρίση εμπιστοσύνης και επίσης υψηλότερα επιτόκια για τα κρατικά χρεόγραφα και τις πιστωτικές ασφαλίσεις μεταξύ αυτών των κρατών μελών και άλλων χωρών της ΕΕ, κυρίως της Γερμανίας.
Η κρίση έγινε οξεία στις αρχές του καλοκαιριού του 2015, όταν το ελληνικό δημόσιο χρέος πλησίασε τα 3.000 δισ. SEK
Πηγή: Wikipedia, DN και Nationalencyklopedin


Mτφ του blog

5.7.16

Ι. Ιωαννίδη: ''Παρακαλώ, μην παραιτείστε όλοι μαζί, όλοι θα παραιτηθείτε''


Ένα χρόνο μετά το ακυρωμένο δημοψήφισμα επί ακύρου ερωτήματος, πανελλήνια ρεκόρ κλειστού στίβου (ψέματος) και ανοιχτού στίβου (αυταπάτης) καταρρίπτονται καθημερινά. Τα συγκυβερνώντα κόμματα έχουν εφαρμόσει το πλέον αυστηρό μνημόνιο λιτότητας που δήθεν θα ακύρωναν, έχουν αυξήσει ό,τι φόρους θα μείωναν, έχουν περικόψει ό,τι συντάξεις θα αύξαναν, έχουν ξεπουλήσει κι υποθηκεύσει ό,τι δημόσια περιουσία δε θα απεμπολούσαν ποτέ μα ποτέ, έχουν κάνει ό,τι ακριβώς απαξίωναν - και χειρότερα.

Στον ίδιο χρόνο, η αξιωματική αντιπολίτευση απέκτησε ολόφρεσκη ηγεσία - μονάχα πολύ πρόσφατα, μόλις από το 1860, ελέγχει τα ελληνικά πράγματα η αξιαγάπητη οικογένεια. Με ολόφρεσκους αντιπροέδρους και με υποσχόμενη επανίδρυση για το όνειδος της κομματικής νεολαίας. Το (επ)ανερχόμενο κόμμα ζητά την άμεση παραίτηση της κυβέρνησης (όπως ακριβώς ζητούσε ο Σύριζα πρόπερσι), αλλά δεν έχει ακόμα πρόγραμμα. Εννοώ κοστολογημένο πρόγραμμα, όχι φυλλάδια ή παραγγελιές Twitter. Αποζητά απεγνωσμένα ιδέες από τους πολίτες με 10 λεπτά προκάτ ερωτήσεις. Για επίδειξη πυγμής και συμπαράστασης στη σκληρά δοκιμαζόμενη διαφθορά, αποχωρεί από τη Βουλή ειδικά όταν συζητιέται ο νόμος για πολιτικούς και offshores.

Τους νεοφιλελεύθερους παλαιοαριστερούς της κυβέρνησης και τους παλαιοφιλελεύθερους νεολαϊκιστές της αξιωματικής αντιπολίτευσης πλαισιώνουν τα υπόλοιπα κομματίδια της Κομμαγηνής για το οποία δεν επιθυμώ να ξοδέψω πάνω από αυτήν την αράδα εδώ. Και πολύ τους πάει.

Πιθανότατα όλοι αυτοί οι κομματικοί προύχοντες θα συνεχίσουν να λεηλατούν την Ελλάδα και στο μέλλον. Πιθανότατα αν ξαναγίνουν εκλογές, σε τρεις μήνες ή τρία χρόνια, θα τους ψηφίσουν μερικά εκατομμύρια φίλων Ελλήνων. Αντλούνται ψήφοι από διάφορες δεξαμενές. Από κομματικούς εκδουλευτές. Από κομματικά βολεμένους. Από κομματικά προσδοκώντες να βολευτούν. Από εκφοβισμένους και ψεκασμένους από μεγάλα και μικρά κανάλια. Από εντυπωσιασμένους ότι ο Κυριάκος έχει κονέ στη λέσχη Μπίλντερμπεργκ και συντρώει ριζότο με τον Κίσσινγκερ. Από αλληθωρούντες ότι ο επίτιμος διδάκτορας Αλέξης συνομιλεί με τον επίτιμο διδάκτορα Ολάντ (θα έσκαγε από ζήλια ο Αρχιμήδης που δεν αξιώθηκε τέτοιους τίτλους). Από δεκαεπτάχρονους που νομίζουν ότι το "Brexit" είναι επεισόδιο του Game of Thrones. Από το 10% των ηλικιωμένων που έχουν Αλζχάϊμερ - και πάει λέγοντας. Πιθανότατα θα γίνει πρωθυπουργός πάλι όποιος πετάξει αρκετές αξίες στον αέρα όπως μπαλάκια ταχυδακτυλουργού. Κατεβαίνει το μπαλάκι «Αξιοπρέπεια», ανεβαίνει το μπαλάκι «Συμβόλαιο Αλήθειας». Ζαλίστηκα.

Κι η Ελλάδα μια χαρά θα τα πάει. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Οι βρυκόλακες δεν πεθαίνουν. Το ελληνικό κράτος πλέον μετατρέπεται σε απέθαντο βρυκόλακα. Συντηρείται στον πανέμορφο καλοκαιρινό του τάφο. Ανάμεσα σε αρχαία, βυζαντινά και νεοελληνικά ερείπια που ηδονίζουν ηλιοβαρεμένους τουρίστες. "Wow, fu[...] lots of ruins to see here, pass me the sunscreen" («πω, πω, έχει γα[...] τα ερείπια να δεις εδώ, πέτα μου το αντηλιακό»), όπως έλεγε κάποιος τουρίστας στη γυναίκα του τις προάλλες στην Αρχαία Αγορά. Οι νέοι και οι άξιοι εκδιώχνονται από τη χώρα για να μη διαταραχτεί ο λήθαργος του μάγκα, μερακλή και καραμπουζουκλή κομματικού βρυκόλακα. Κάθε φορά που γυρίζω στο σπίτι μου απ' το εξωτερικό, πριν καν ξεκλειδώσω την εξώπορτα, η μούχλα μυρίζει περισσότερο. Δε φταίει το κλειστό σπίτι. Η μούχλα μυρίζει περισσότερο σε ανοιχτό χώρο. Μουχλιάζει ο διάχυτος συμβιβασμός με τη μετριότητα.


1. Εξόφληση των χρεών των κομμάτων με δήμευση της περιουσίας όσων διετέλεσαν υπεύθυνοι-αρχηγοί.
2. Εθελουσία παραίτηση των σημερινών Ελλήνων πολιτικών ηγετών από το δημόσιο βίο και έρανος για ανέγερση ανδριάντα κάθε εκούσια παραιτημένου ηγέτη που πάει σπίτι του αντί να συνεχίζει να ρημάζει την Ελλάδα.

Είναι στοιχειώδεις οι αιτιάσεις. Κανονικά, οι ίδιοι οι υπεύθυνοι-αρχηγοί των υπερδανεισμένων κομμάτων πρέπει γενναιόδωρα να προσφέρουν στο δημόσιο την περιουσία τους αν έχουν στοιχειώδες φιλότιμο. Δεν είπα να αυτοκτονήσουν σαν τον αείμνηστο Μαμιδάκη που χρώσταγε κάπου τόσα. Καμιά ζωή δεν πρέπει να αφαιρεθεί - από κανέναν. Να πληρώσουν όμως. Ο αξιολύπητος αυτόχειρας δεν είχε να πληρώσει. Αυτοί έχουν. Συνολικά οι κομματικοί ταγοί, βαρόνοι, ηγήτορες και οι συνεπιτελείς και χορηγοί τους κατέχουν τεράστιες περιουσίες. Μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ είναι ψίχουλα. Είναι το ελάχιστο χρέος τους σε μια χώρα όπου έχουν κύρια ευθύνη για την καταστροφή της, τόσο οι κυβερνώντες όσο και οι αντιπολιτευόμενοι των τελευταίων δεκαετιών. Σε μια χώρα που έχει γίνει ασήμαντη και επιζεί πλέον κατά τύχη και από ελεημοσύνη, από τη μια υπο-δόση στην επόμενη. Σε μια χώρα που, αντιθέτως, στην επιστήμη θα μπορούσε να ισοδυναμεί (με το 3% των κορυφαίων επιστημόνων της υφηλίου) σε υπερδύναμη 200 εκατομμυρίων κατοίκων, στη ναυτιλία παραμένει πρώτη στον κόσμο εν πολλοίς υπό ξένη σημαία, και στη διεθνή επιχειρηματικότητα θα ήταν ίσως μια από τις ισχυρότερες χώρες, αν οι διωγμένοι Έλληνες μπορούσαν να μεγαλουργήσουν στην Ελλάδα.

Χρειάζεσαι στοιχειώδη ευθιξία για να παραιτηθείς. Μετά το δημοψήφισμα για το Brexit, από τους τρεις αρχηγούς των μεγαλύτερων βρετανικών κομμάτων, ο ένας δήλωσε αμέσως πως θα παραιτηθεί (αν και πρωθυπουργός με ισχυρή πλειοψηφία), ο άλλος είπε επίσης ότι αποχωρεί (αφού πέτυχε ό,τι χαζομάρα ήθελε να πετύχει), τον τρίτο μάλλον θα τον παραιτήσουν σύντομα οι δικοί του (ελάχιστοι του έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης). Αντιθέτως, στην Ελλάδα παραμένει ναρκωμένος ο διακομματικός βρυκόλακας. Τι να πω. Αν δε θέλουν να παραιτηθούν από ευθιξία, ας πούνε ότι αποσύρονται στον κολοφώνα της δόξας τους. Δε θα κολλήσουμε σε τέτοιες λεπτομέρειες.

Καταλαβαίνω πως είναι δύσκολο να παραιτηθείς. Πρέπει να περάσεις τρία στάδια. Πρώτο, να συνειδητοποιήσεις ότι είτε βλάπτεις είτε δεν εισακούγεσαι. Δεύτερο, να μην αφήσεις να σε μεταπείσουν όσοι και όσα σε κάνουν να νιώθεις σπουδαίος σε αυτή τη θέση. Τρίτο, να βρεις κάτι χρήσιμο να κάνεις μετά την παραίτηση.
Δυστυχώς οι πολιτικοί μας δεν έχουν παραδείγματα παραιτήσεων στον κύκλο τους. Προσφέρω λοιπόν το δικό μου παράδειγμα. Δεν είμαι πολιτικός, αλλά παραιτήθηκα ως πλήρως αποτυχημένος, οπότε ίσως η περίπτωσή μου φανεί χρήσιμη. Πριν μερικά χρόνια, αποφάσισα να παραιτηθώ από τακτικός καθηγητής. Η χώρα μου είχε χρεοκοπήσει - γιατί να βαραίνω το ελληνικό δημόσιο με το μισθό μου; Σε δεκάδες πανεπιστημιακές εκλογές και συνεδριάσεις είχα ψηφίσει εναντίον δεκάδων συνδικαλιστών, παρατρεχάμενων και αναξιοκρατών. Δεν μπόρεσα να αναχαιτίσω την επελαύνουσα μετριοκρατία, απέτυχα παταγωδώς, απομονώθηκα. Δεν άφησα να με μεταπείσουν οι σειρήνες. Είχα, λέει, την μεγαλύτερη απήχηση στην επιστημονική βιβλιογραφία για δημοσιευμένο έργο που έγινε από την Ελλάδα σε σχέση με οποιονδήποτε άλλο Έλληνα επιστήμονα στη νεοελληνική ιστορία. Ανοησίες, citations και τρίχες, ακόμα κι ο τελευταίος συνδικαλιστής χωρίς πτυχίο είχε απείρως μεγαλύτερη επιρροή στα πράματα. Είχα αναδείξει, λέει, κάπου διακόσιους Έλληνες επιστήμονες που είχαν δουλέψει μαζί μου. Και λοιπόν; Σχεδόν όλοι ήταν εξόριστοι στο εξωτερικό ή στην Ελλάδα. Από ένα σοβαρό πανεπιστήμιο στο εξωτερικό θα μπορούσα καλύτερα να υποστηρίξω το έργο τους, όσο θα διέλυε τα ελληνικά πανεπιστήμια ο κάθε αρβανιτοπουλολοβερδομπαλταφίλης.

Καταλαβαίνω βέβαια πως το παράδειγμά μου δεν επαρκεί πλήρως για να εμψυχώσει πολιτικούς να παραιτηθούν. 'Αλλο παραίτηση πολίτη δεύτερης κατηγορίας, άλλο παραίτηση εθνοσωτήρα. Το ότι είμαι πολίτης δεύτερης κατηγορίας το κατάλαβα τη μόνη φορά που με προσκαλέσανε στο Υπουργείο Παιδείας. Στο παλιό λημέρι, οδός Μητροπόλεως. Στην είσοδο φωνές, σπρωξιές, ήταν το έλα να δεις. Κάποια απεργία ή διαμαρτυρία. Αποφασισμένος κλητήρας έφραζε ηρωικά την είσοδο όπως ο Κώστας Πρέκας έφραζε τη θυρίδα του πολυβολείου στο Ρούπελ. Τότε πίσω από τον πολιορκούντα όχλο ακούστηκε η φωνή. «Κάντε τόπο, τόπο». Ο όχλος παραμέρισε, πέρασε μπροστά μας κάποιος βουλευτής με δυο κρεμανταλάδες-σωματοφύλακες. Το τρίο διάβηκε με το τεράστιο κύρος του τη θύρα με κάλυψη του κλητήρα. Καθώς ήμουν κοντά, πλησίασα και απευθύνθηκα στον κλητήρα. «Χαίρετε, λέγομαι Ιωάννης Ιωαννίδης, είμαι καθηγητής στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και έχω συνάντηση στο ...». Πριν προλάβω να τελειώσω τη φράση, ο κλητήρας δυσανασχέτησε σα να είχα εκφέρει προστυχιές. Γρυλλίζοντας ένα «γρρρ» μού βρόντηξε την πόρτα καταπρόσωπο. Δεν αξιώθηκα να ξαναεπισκεφτώ το Υπουργείο. Ευτυχώς.

Θα τους περιμένουμε λοιπόν να παραιτηθούν. Το αίσχος χάσκει επί δεκαετίες. Τώρα πλέον είναι ορατό σε όλους, αλλά δεν είναι καινούργιο. Καταλαβαίνω την αγωνία, αλλά δε συμφωνώ με την στόχευση των φίλων «Παραιτηθείτε». Ποιος να παραιτηθεί; Μια συγκεκριμένη κυβέρνηση; Το άγος είναι διακομματικό, διαχρονικό και η εξυγίανση πρέπει να αφορά όλους. Γερές βάσεις δημοκρατίας για το μέλλον δε γίνονται με γλυκανάλατες διαδηλώσεις ή καταλήψεις που εκδικούνται συνανθρώπους με ταλαιπωρίες. Η αξία των λογικών επιχειρημάτων δε μετριέται σε decibel ντουντούκας. Το μόνο καταφύγιο που μένει στους Έλληνες είναι φτιαγμένο από ατομική ευθύνη, συμπαγή περιφρόνηση στη μετριοκρατία, σκληρή δουλειά, επιστημονική τεκμηρίωση, νηφαλιότητα, ειρήνη, σοβαρότητα, αλληλεγγύη, συμπόνια, συγχώρεση για αυτόν που παραδέχεται ειλικρινά πως έκανε λάθος, ανθρωπιά. Το καταφύγιο δεν είναι θεωρητικό, είναι καθημερινή πράξη, παράδειγμα ζωής.

Υπάρχει ελπίδα κάποιος κομματάνθρωπος να κοιτάξει κάποτε λίγο βαθύτερα τον εαυτό του στον καθρέφτη; Ίσως.
Γίνονται θαύματα, έρχεται δεκαπενταύγουστος. Φυσικά δεν περιμένω να παραιτηθούν όλοι μαζί. Έπειτα πρέπει να σκεφτούμε και τις Αγορές και τους Οίκους που δεν αρέσκονται σε ξαφνικές αλλαγές της ζωτικότητας βρυκολακιασμένων. Πω, πω, πώς το ξέχασα αυτό! Α, όχι, παρακαλώ ηρεμία, να μην αναστατώσουμε τις Αγορές και τους Οίκους. Παρακαλώ, μην παραιτείστε όλοι μαζί, όλοι θα παραιτηθείτε.

Τον καθρέφτη τον κοιτάει κανείς μόνος του. Θα τους περιμένουμε λοιπόν έναν έναν. Θα τους περιμένουμε να αυτο-συντριβούν μόνοι. Θα τους περιμένουμε όταν θα κοιτούν τον καθρέφτη και δε θα αναγνωρίζουν (τόσο θλιβερά συμβιβασμένοι) ούτε κατά 1% τον εαυτό τους. Θα περιμένουμε. Έχουμε περιμένει αιώνες. Χρονικά και ψυχικά. Απλώς δεν ξέρω μήπως τελικά περιμένουμε ώσπου δε θα υπάρχει πλέον Ελλάδα. Ακόμα και τότε όμως, μάλλον πάλι κάποιος πρωθυπουργίσκος ή υποψήφιος πρωθυπουργίσκος θα χασκογελά στην πλατεία ή στο Facebook με το ταλαίπωρο μπουλούκι των πειθήνιων ψηφοφόρων του..

Πηγη